25 Mayıs Perşembe 2017
Ana Sayfa / Misafir Kalemler / Anneme Mektup

Anneme Mektup

Seninle yeniden buluşmamız gerekiyor anne…
Her şeyden önce ellerimi tutmalısın, senden başka kimseler bilmesin burada seninle olduğumu, masumiyetin ve teslimiyetin çok koyu olduğu bir yerde buluşalım anne, buluştuğumuz yerin adresini kimseler bilmesin.
Sen bana, çocukken saklandığım odaları anlat, kaçtığım sokak köşelerini, beni telaşlı ve ürkek tavırlarla nasıl aradığını anlat, bende sana gizlenmekten vazgeçemeyişliklerimin sebebini söyleyeyim. Sana gidemediğim ülkelerdeki savaş çocuklarını anlatayım anne, ister misin? Elindeki oyuncağa sıkı sıkı sarılı olarak kanlar içinde ölen, sakat kalan savaş çocuklarını, çocukluğunu yaşayamadan anne olan minik kızları da anlatmam gerekiyor, kara kıtanın kara çocukları var birde, dişleri beyaz ama gülüşleri karartılmış, derileri gibi şanslarıda kara olan çocukları. Bütün bunlar bir rüya mı anne? Rüyaysa ya uyandır beni ya da bu gördüklerimi hayra yor.
Ellerinle yine saçlarımı harmanla, gözlerimin ve yaralarımın üstünde gezdir ellerini, ninniler söylerdin ya bana uyu da büyü diye, uyudum ve çok büyüdüm be anne, çocukken ki yaralarım şimdikiler gibi acıtmazdı canımı, insan büyüdükçe yaraları ve acıları da büyüyormuş oysa. Hadi benim için kaygılan anne, acı çek, tedirgin ol, gözlerin dolsun yine… fazlasını istemiyorum, birazcık telaşlan bana, istersen biraz da ağla, bende sana yaşadığım dünyanın tüm rezilliklerini anlatayım. İster misin ? ben sana olan biteni anlatırken, ağlarken sen de beni teselli et, gözlerimi kaçırayım gözlerinden, ellerinle yüzümü tut, gözlerime gülümse, yine bana eskisi gibi dua et, kırklarla yedilerle dudaklarını doldurarak yüzüme ve huzuruma üfle, ellerimi sıkı tut anne, kimseler bilmesin burada ve bir arada olduğumuzu, sıkıca kucakla beni, çok eski bir şarkıyı birlikte dinleyelim anne.
Bana yeniden gebe kal, yeniden sancılar çek gece yarıları, beni yeniden doğur, tüm masumiyetim ve teslimiyetimle yeniden olayım. Ama beni çok cesur olarak doğur anne, biraz asi biraz dik başlı olayım. Bütün savaş çocukları çok güvensin bana, gazetelerin 3.sayfa haberlerini yazanlar benden korksun, silah tüccarlarına, din tacirlerine, kızlarını törelere kurban eden adamlara, ruhunun bakireliklerini kentin tanrılarına kurban edenlere isyan başlatayım. Sadece sen affet beni anne ve sadece sen ağla bana.
Utanayım birazda, mesela üvey babası tarafından tecavüz edilen kızlardan, yaşama sevinci çalınan insanlardan, çocukluğunu bilemeden çalışmak zorunda olan güzel insanlardan, utanmam gereken kim ve ne varsa utanayım, utangaçlığım tek ölüm sebebim olsun. İkimiz de birer gözyaşı olalım mı anne ?
Bir film gibi seyrettiğim hayatı artık sorgulamak, yanlışlara ve haksızlıklara isyan çıkarmak istiyorum. Biraz üzülsem bile bütün bu olanlara hatta biraz ağlasam? O bile yeter değil mi? Anne.
Hadi bana yeniden gebe kal ve tenhalarda doğur beni. Doğur ki bir isyan başlasın gözlerimde ve dudaklarımda saklı sözlerimde.
Hadi anne geciktirme beni…


İlgili Aramalar: Ümit Özöney Anneme Mektup, Ümit Özöney Yazıları, Ümit Özöney Tüm Yazıları, Ümit Özöney Hüsniye Hanım Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi

İlginizi Çekebilir

Aşk

Bakabilmektir gözlerine… Tutabilmektir ellerini ellerinde… Görebilmektir yüreğini yüreğinin derininde… Hissetmektir kokusunu… Anlayabilmektir duygularını… Utangançlığı yok …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir